Menu

Een luisterend hart

24 oktober 2014  |  Inspiratie

Het kernwoord waardoor ik mij laat leiden is ‘luisteren’. Daarmee bedoel ik een speciale manier van luisteren, luisteren met je hart. Het allereerste woord van de oude regel voor monniken van Sint Benedictus is ‘luister’. Uit dit eerste woord groeit de hele benedictijnse manier van leven, zoals een zonnebloem opschiet uit een zaadje.

Wij zoeken naar een welbesteed leven, naar geluk. Het is het zoeken naar betekenis en zin, want ons geluk is niet afhankelijk van of we ‘geluk hebben’, maar of we vrede in ons hart hebben. En ik heb ontdekt dat we zelfs te midden van ‘pech hebben’, te midden van pijn en lijden toch vrede kunnen ontdekken en in dat alles een zin kunnen ontdekken. Door intens te luisteren naar de boodschap van elk geschonken ogenblik, zal ik in staat zijn mij te verbinden met de bron van de zingeving en me bewust te worden van de zin van mijn leven, die zich langzaam voor mij ontvouwt.

Op deze manier luisteren betekent luisteren met je hart, met je hele wezen. Het hart staat voor het centrum van ons bestaan waarin wij echt één zijn. Eén met onszelf, niet gesplitst in verstand, wil, emoties, in lichaam en ziel. Een met alle ander schepselen, want het hart is het domein waar ik, niet aleen het intiemst ben met mijzelf, maar ook paradoxaal genoeg ook het meest intiem verbonden ben met allen en alles. Verenigd met God, de bron van het leven, die ontspringt in mijn hart.

Om met mijn hart te luisteren moet ik steeds weer naar mijn hart terugkeren door mij te concentreren, door dingen ter harte te nemen. En wanneer ik luister met mijn hart zal ik de zin, samenhang, betekenis ontdekken. Want precies zoals het oog licht en het oor geluid waarneemt, is het hart het orgaan dat de zin waarneemt.
Bewerkt en overgenomen uit Het waakzame hart, de kunst van het contemplatieve leven, door David Steindl Rast, monnik en kluizenaar.

Inleiding bij een stille meditatie door Marcel